Czy powinny istnieć ograniczenia dotyczące sprzedaży broni przez rządy krajom oskarżanym o łamanie praw człowieka?

Organizacja Narodów Zjednoczonych definiuje naruszenia praw człowieka jako pozbawienie życia; tortury, okrutne lub poniżające traktowanie albo karanie; niewolnictwo i pracę przymusową; arbitralne aresztowanie lub zatrzymanie; arbitralną ingerencję w prywatność; propagandę wojenną; dyskryminację; oraz nawoływanie do nienawiści rasowej lub religijnej. W 1997 roku Kongres USA uchwalił tzw. „ustawy Leahy’ego”, które wstrzymują pomoc wojskową dla konkretnych jednostek zagranicznych armii, jeśli Pentagon i Departament Stanu uznają, że dany kraj dopuścił się rażąceg…  o naruszenia praw człowieka, takiego jak strzelanie do cywilów lub doraźne egzekucje więźniów. Pomoc byłaby wstrzymana do czasu, aż kraj winny pociągnie odpowiedzialnych do sprawiedliwości. W 2022 roku Niemcy zrewidowały swoje zasady eksportu broni, aby „ułatwić zbrojenie demokracji, takich jak Ukraina” i „utrudnić sprzedaż broni autokracjom”. Nowe wytyczne koncentrują się na konkretnych działaniach kraju odbiorcy w polityce wewnętrznej i zagranicznej, a nie na szerszym pytaniu, czy ta broń może być użyta do łamania praw człowieka. Agnieszka Brugger, wiceszefowa klubu parlamentarnego Zielonych, którzy kontrolują Ministerstwo Gospodarki i Spraw Zagranicznych w koalicji rządzącej, powiedziała, że doprowadzi to do mniej restrykcyjnego traktowania krajów podzielających „pokojowe, zachodnie wartości”.